لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

کم خونی و کاهش اکسیژن رسانی ناشی از آن در بدن می تواند موجب اختلال در عملکرد اکثر بافت ها گردد. از سویی آهن آزاد شده از لیز گلبول های قرمز و افزایش آهن بافتی ناشی از آن ایجاد استرس اکسیداتیو می نماید. هدف این مطالعه، بررسی اثر آنمی همولیتیک ایجاد شده توسط فنیل هیدرازین بر ساختار بافت شناسی قشر کلیه موش سوری و نقش محافظتی کروسین بر آسیب ناشی از فنیل هیدرازین بود. از این رو در تحقیق حاضر تعداد 49 سر موش سوری نر بالغ 20 تا 25 گرمی در 7 گروه به طور تصادفی تقسیم شدند. گروه اول کنترل، دریافت کننده سرم فیزیولوژی و سه گروه دریافت کننده فنیل هیدرازین با دوزهای mg/100g 2، 4 و 6 هر 48 ساعت یک بار و سه گروه دیگر فنیل هیدرازین به همراه کروسین را با دوز mg/100g 20 هر 24 ساعت یک بار به مدت 35 روز دریافت نمودند. پس از دوره درمان از طریق قلب خونگیری انجام و نمونه های سرمی جهت آزمایشات سرمی، و نمونه های بافتی نیز پس از جدا سازی در داخل فرمالین فیکس شده و پس از انجام برش های پارافینی در نهایت با رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین مورد بررسی قرار گرفتند. P) ولی در سایر ساختارها تغییر معنی داری را ایجاد نکرد. همچنین بررسی گروه های دریافت کننده کروسین به عنوان یک آنتی اکسیدان نشان دهنده به حداقل رسیدن این آسیب ها بود. نتیجه گیری نهایی: بنابراین می توان نتیجه گرفت که کروسین به عنوان یک آنتی اکسیدان تا حدودی قادر به خنثی نمودن عوارض ناشی از آنمی همولیتیک در رابطه با عملکرد لوله پیچیده نزدیک کلیه می-باشد.

هدف:. هدف مطالعه حاضر ارزیابی اثرات ژل رویال و ویتامین C در برابر آسیب کلیوی ناشی از فنیل هیدرازین در موش بود.مواد و روش ها: موش های نر بالغ به صورت تصادفی به هشت گروه هشت تایی تقسیم شدند. چهار گروه از موش ها فنیل هیدرازین را به میزان 60 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت داخل صفاقی هر 48 ساعت به مدت 35 روز دریافت نمودند. به سه گروه از گروه های فوق چهار ساعت قبل از تزریق فنیل هیدرازین به ترتیب ویتامین C به میزان 250 میلی گرم بر کیلوگرم به صورت داخل صفاقی، ژل رویال به میزان 100 میلی گرم بر کیلوگرم به صورت خوراکی و نیز ژل رویال و ویتامین C به صورت هم زمان با دزهای مشابه تجویز شد. گروه شاهد دریافت کننده حلال و گروه هایی که تنها ویتامین C، ژل رویال و ویتامین C و ژل رویال را به صورت هم زمان دریافت می نمودند، نیز در نظر گرفته شد. 24 ساعت پس از آخرین تیمار، نمونه های سرم و بافت کلیه جمع آوری شدند و به ترتیب جهت ارزیابی های بیوشیمیایی و بافت شناسی مورد استفاده قرار گرفتند. داده های این مطالعه با استفاده از آزمون آماری آنالیز واریانس یک طرفه و تست تعقیبی دانکن مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: فنیل هیدرازین به شکل معنی داری موجب افزایش سطح سرمی مالون دی آلدئید و نیز کاهش ظرفیت آنتی اکسیدانت تام سرم شد (p<0.05). به علاوه، فنیل هیدرازین افزایش معنی داری (p<0.05) در قطر حفره میانی لوله های پیچیده نزدیک و نیز کاهش معنی داری (p<0.05) در ارتفاع سلول های پوششی این لوله ها ایجاد کرد. تجویز هم زمان ویتامین C و ژل رویال به طور قابل توجه ای تغییرات مشاهده شده در نتایج مذکور را بهبود بخشید.نتیجه گیری: به نظر می رسد ژل رویال و ویتامین C به واسطه مهار واکنش های اکسیداتیو می تواند آسیب کلیوی ناشی از فنیل هیدرازین در موش را کاهش دهند.

زمینه و هدف: فنیل هیدرازین به عنوان یک ترکیب همولیتیک شناخته شده، موجب سمیت در سطوح مختلف در بافت های متعدد می گردد. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی اثرات محافظتی احتمالی ژل رویال در برابر آسیب های بافتی ناشی از فنیل هیدرازین در روده کوچک موش انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه تجربی، موش های نر بالغ به صورت تصادفی به چهار گروه هشت سری تقسیم شدند. دو گروه از موش ها فنیل هیدرازین را (به میزان 60 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) به صورت داخل صفاقی هر 48 ساعت به مدت 35 روز دریافت کردند. به یک گروه، ژل رویال (به میزان 100 میلی گرم بر کیلوگرم) به صورت خوراکی 4 ساعت قبل از فنیل هیدرازین داده شد. گروه سوم تنها ژل رویال را دریافت کردند و گروه چهارم نیز به عنوان شاهد در نظر گرفته شد. 24 ساعت پس از آخرین تیمار، قسمت های مختلف روده کوچک جدا گردید، سپس مقاطع بافتی تهیه و بررسی های کمی مورفومتریک انجام گرفت. جهت مقایسه بین گروه ها از آنالیز واریانس یک طرفه و تست های مقایسه ای چندگانه توکی استفاده شد. سطح معنی داری، p<0.05 در نظر گرفته شد. یافته ها: در این مطالعه فنیل هیدرازین باعث کاهش معنی داری در عمق کریپت های دوازدهه، میزان پراکندگی سلول های جامی شکل پرز های ایلئوم، عرض پرز های دوازدهه و ژژنوم و طول پرز های هر سه قسمت روده کوچک شد. تجویز همزمان ژل رویال تا حدودی تغییرات مشاهده شده در فراسنجه های فوق را بهبود بخشید. نتیجه گیری: باتوجه به نتایج این مطالعه، به نظر می رسد ژل رویال به عنوان یک مهار کننده رادیکال آزاد می تواند سمیت روده ای ناشی از فنیل هیدرازین را در موش کاهش دهد.

زمینه و هدف: فنیل هیدرازین به عنوان یک ترکیب همولیتیک شناخته شده می تواند عوارض جانبی متعددی نظیر سمیت کبدی را سبب شود. مطالعه حاضر به منظور ارزیابی کارایی احتمالی ویتامین C در برابر آسیب های اکسیداتیو و آپوپتوز ناشی از فنیل هیدرازین در کبد موش انجام پذیرفت.روش بررسی: به منظور انجام این مطالعه تجربی تصادفی شده شاهد دار، تعداد 32 موش نر بالغ به 4 گروه هر کدام شامل 8 موش تقسیم شدند. دو گروه از موش ها فنیل هیدرازین را به میزان 60 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت داخل صفاقی هر 48 ساعت به مدت 35 روز دریافت نمودند. ویتامین C به میزان 250 میلی گرم بر کیلوگرم به صورت داخل صفاقی به یک گروه از گروههای فوق چهار ساعت قبل از تزریق فنیل هیدرازین تجویز گردید. گروه شاهد و گروهی که تنها ویتامین C را دریافت می نمود نیز در نظر گرفته شد. 24 ساعت پس از آخرین تیمار، نمونه های سرم و کبد جمع آوری شدند و به ترتیب جهت ارزیابی های بیوشیمیایی و هیستومورفومتریک و هیستوشیمیایی مورد استفاده قرار گرفتند. داده های این مطالعه با استفاده از آزمون آماری آنالیز واریانس یک طرفه و تست تعقیبی دانکن مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: فنیل هیدرازین به شکل معنی داری (P<0.05) موجب افزایش مقادیر سرمی آسپارتات ترنس آمیناز، آلانین ترنس-آمیناز، آلکالین فسفاتاز، لاکتات دهیدروژناز و مالون دی آلدئید و نیز کاهش ظرفیت آنتی اکسیدانت تام، سوپر اکسید دیسموتاز و آلبومین سرم گردید. به علاوه، فنیل هیدرازین افزایش معنی داری (P<0.05) را در آپوپتوز، قطر و قطر هسته هپاتوسیت ها و تعداد سلول های کوپفر ایجاد کرد.نتیجه گیری: به نظر می رسد ویتامین C به سبب دارا بودن فعالیت های آنتی اکسیدانت قادر به کاهش آسیب های اکسیداتیو و آپوپتوز ناشی از فنیل هیدرازین در کبد موش می باشد.

مقدمه: فنیل هیدرازین به عنوان یک ترکیب همولیتیک موجب سمیت در بافت های متعدد می گردد. مطالعه حاضر به منظور ارزیابی اثرات محافظتی احتمالی اتیل پیروات و ویتامین E در برابر آسیب های کلیوی ناشی از فنیل هیدرازین در موش انجام پذیرفت.مواد و روش ها: موش های نر بالغ به صورت تصادفی به هشت گروه هشت سری تقسیم شدند. گروه کنترل سرم فیزیولوژی (IP،0.1ml) به طور روزانه دریافت نمودند. گروه دوم فنیل هیدرازین با دوز 60 mg/kg/48h به صورت داخل صفاقی دریافت نمودند. گروه سوم به همراه فنیل هیدرازین، ویتامین E با دوز 100mg/kg/day به صورت داخل صفاقی دریافت نمودند. گروه چهارم به همراه فنیل هیدرازین، اتیل پیروات با دوز 40mg/kg/day به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. گروه پنجم به همراه فنیل هیدرازین، ویتامین E و اتیل پیروات با دوز مشابه گروه های قبلی، دریافت کردند. گروه ششم ویتامین E، گروه هفتم اتیل پیروات و گروه هشتم اتیل پیروات و ویتامین E با دوزهای مشابه گروه های قبلی بدون تزریق فنیل هیدرازین دریافت نمودند. پس از 35 روز نمونه های سرمی و بافتی تهیه شده و جهت ارزیابی های بیوشیمیایی، بافت شناسی و هیستومورفومتری مورد استفاده قرار گرفتند.یافته ها: فنیل هیدرازین به شکل معنی داری موجب افزایش سطح سرمی مالون دی آلدئید، کراتینین، اوره و نیز کاهش ظرفیت آنتی اکسیدانت تام سرم و آلبومین گردید (P<0.05). به علاوه، فنیل هیدرازین افزایش معنی داری (P<0.05) در قطر حفره میانی لوله های پیچیده نزدیک و نیز کاهش معنی داری (P<0.05) در ارتفاع سلول های پوششی این لوله ها ایجاد کرد. تجویز ویتامین E و اتیل پیروات به شکل قابل توجهی تغییرات مشاهده شده در فراسنجه های مذکور را بهبود بخشید.بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد اتیل پیروات و ویتامین E به عنوان یک مهار کننده رادیکال آزاد می تواند سمیت کلیوی ناشی از فنیل هیدرازین در موش را کاهش دهد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.